เรื่องของการ "ให้อภัย"

อภัย เรื่องที่พูดง่าย แต่ทำยากที่สุดเรื่องหนึ่งในชีวิต ..
ที่ทุกคนเข้าใจดีเคยเป็นใช่มั้ย ..
รู้ว่าต้องให้อภัย แต่จัดการกับใจตัวเองไม่ได้สักที

การที่จะยอมให้อภัยใครสักคน

ไม่เคยเป็นเรื่องง่ายและสั้นเหมือนตัวอักษรที่สะกดออกมาเป็นคำเลยแม้แต่ครั้งเดียว
การให้อภัยฝ่ายเดียวโดยที่อีกฝ่ายไม่ยอมรับรู้เห็นด้วยนั้นเป็นเรื่องที่น่าเซ็งที่สุดในตอนต้นๆ

และจะกลับกลายเป็นความน่าเบื่อและน่ารำคาญ

เมื่อเวลาผ่านไปในนานวัน ยิ่งนานเป็นปียิ่งไม่ไหว

เพราะฝ่ายหนึ่งจะสามารถมองอีกฝ่ายว่าเป็นคนงี่เง่าได้โดยปริยาย
แต่เราก็ยังคงต้องให้อภัยและไม่ควรไปมองว่าอีกฝ่ายนั้นงี่เง่า

เพราะไปๆ มาๆ เราก็จะกลายเป็นฝ่ายงี่เง่ายเสียเอง

ซึ่งถ้าชีวิตนำพาให้เราต้องตกที่นั่งอับเฉาพขนาดนั้นจริงๆ เราก็ต้องทำใจเป็นอุเบกขาและภาวนาให้ทางเดินของเราและอีกฝ่ายเป็นเส้นขนาน

ความผิดบางสิ่งถามว่าใครผิด ..

ก็ไม่มีใครผิดต่างคนต่างมีเหตุผล แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตหนักหนา

จนทำให้ต้องมองหน้ากันไม่ได้แล้วยังไงต่อดี ???
ทางออกที่ดีอีกทางคือการให้อภัยตัวเองพร้อมๆ กับให้อภัยเพื่อนของเราที่ว่าให้อภัยตัวเองก็คือ

ให้อภัยที่มองเพื่อนในมุมมองของเราเพียงข้างเดียวและให้อภัยเพื่อนที่ไม่ได้มองเห็นไปในทางเดียวกับเราเพราะที่สุดแล้ว เราก็ต้องยอมรับในความเป็นตัวตนของแต่ละบุคคล
....
คำปลอบใจต่อๆ กันมา คือ "ทำอะไรไม่ได้ ก็ให้ ทำใจ"